ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ {E'} ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑΠΟΚΡΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

0 σχόλια


Ένα μικρό στολίδι μιας νεκροκεφαλής, σαν κονκάρδα να κρέμεται άτσαλα από το λευκό σιδερωμένο του πουκάμισο πρόδιδε την επιθυμία του να δηλώσει καθαρά τη θέση του να καρναβαλιστεί όλο το βράδυ. Τα χέρια του έβγαλαν απαλά τα έγγραφα του κράτους για να αναλυθούν τα στατιστικά στοιχεία επιδοτήσεων προς την εκκλησία, αλλά βλέποντας τον συνομιλητή του, τον ιερέα αυτής της εκκλησίας, να έχει κλειδώσει το βλέμμα του πάνω στην κονκάρδα νεκροκεφαλής, επανατοποθέτησε με προσοχή τα έγγραφα στη θήκη της τσάντας του και γύρισε προς το μέρος του απέναντι του.

«Δε σας αρέσει ο θάνατος;»

«-Όχι, είναι μια πορεία προς τον παράδεισο, μα πού κολλάει αυτό;» ρώτησε ο ιερέας, χωρίς να αποχωρίζονται τα μάτια του την κονκάρδα.

«-Τότε γιατί κοιτάτε τη νεκροκεφαλή τόσο έντονα; Δε θέλετε…»

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

0 σχόλια



«-Αν και το θέμα δεν απασχολεί την κοινωνία τόσο πολύ, αλλά ως μια προσωπική μου διαμάχη εσωτερική με αυτό που λέγεται εκκλησιαστική οργάνωση θα σας ρωτήσω κάτι ευθέως: Γιατί τόσος διχασμός για ένα ημερολόγιο;»

Ο ιερέας μόλις είχε ακουμπήσει τον ώμο του πάνω στο τραπέζι και τα μάτια του χαμένα στις σελίδες της Καινής Διαθήκης. Θα έλεγε κανείς πως άκουγε τα μισά από αυτά που φώναζε ο συνομιλητής του. Έγειρε το σώμα του προς αυτόν και κάνοντας μια κίνηση να διορθώσει το ράσο του, που παραδινόταν στη βαρύτητα αποφάσισε να σχολιάσει: 
«-Το θέμα παιδί μου είναι ότι η οργάνωση της εκκλησίας έχει κάποιους κανόνες. Με ρωτάς γιατί επιλέξαμε το Γρηγοριανό ημερολόγιο; Θα σου πω πως η πολιτεία το επίτασσε να γίνει η αλλαγή. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ημερολογιακό είναι πιο πολύ να τηρείται η τάξη στην εσωτερική της ενότητα. Και αυτοί οι παλαιοημερολογίτες αυτό δε σεβάστηκαν».

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ {Γ'} ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ή ΘΕΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

0 σχόλια



Πέρασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων, του Νέου Έτους και των Φώτων. Κουρασμένοι από τη συζήτησή τους για τη μισθοδοσία των κληρικών και το κατά πόσο αυτό πρέπει να μπαίνει στον κρατικό προϋπολογισμό, άρχισαν να συζητάνε για τις οικογένειές τους. Ο ιερέας, παντρεμένος με 3 τέκνα και ο εντολέας του κράτους αρραβωνιασμένος με τη γυναίκα του έγκυο, είχαν πολλές ευχάριστες μνήμες να μοιραστούν. Όταν, όμως, το θέμα ερχόταν στη μεταξύ τους λεκτική διαμάχη το χαμόγελο πάγωνε και οι εγκάρδιες ευχές σα να μην ειπώθηκαν ποτέ λογίζονταν.

«Κι αν πράγματι, όπως ισχυρίζεστε, μπαίνει στο στόχαστρο η εκκλησία για συγκεκριμένες σκοπιμότητες του κράτους, εσείς γιατί..» το βλέμμα του χάθηκε μες στην τσάντα του, ψάχνοντας απεγνωσμένα το στυλό του «γιατί δεν κάνετε τίποτα για να δείξετε καλή διαγωγή και να μην έχει πατήματα να στηρίξει το κράτος;» συνέχισε.

Ρωγμή: Σχέση Κράτους - Εκκλησίας μέσα από έναν διηγηματικό διάλογο των δύο αντίρροπων πλευρών {Β} ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ (Α’ ΜΕΡΟΣ) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

0 σχόλια


Τα χέρια του ενός σφιγμένα πάνω στο τυπωμένο νομοθέτημα, ενώ τα χέρια του άλλου κυκλωμένα γύρω από την Καινή Διαθήκη, δεν έκαναν κίνηση να κλείσουν τις πηγές γνώσης τους. Δύο οφθαλμοί να προσπαθούν να περάσουν σε επεξεργασία όλα τα τυπικά στοιχεία του νομοθετήματος για τη μισθοδοσία, για να μπορούν να τα επιβάλουν με την γλώσσα καθοριστικά στον συνομιλητή τους, ενώ οι δύο αντίκρυ τους οφθαλμοί να προσπαθούν να γευτούν το Θείο δώρο της λύτρωσης, βάσει της Καινής Διαθήκης.

«Μισθοδοσία, λοιπόν» διέκοψε τη σιγή ο εντεταλμένος από το κράτος, αφού πλέον ένιωσε σίγουρος ότι είχε έτοιμη τη ροή του λόγου του για αυτό το ζήτημα «να ξεκινήσουμε;»

Ρωγμη: Σχεση Κρατους - Εκκλησιας μεσα απο εναν διηγηματικο διαλογο των δυο αντιρροπων πλευρων ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΓΝΩΡΙΜΙΑ – ΒΑΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

0 σχόλια









Κουρασμένος, καθισμένος σε μια καρέκλα πλαστική στο προαύλιο του ναού κοιτούσε ένα ιπτάμενο κίτρινο φύλλο, που μάταια προσπαθούσε να προσγειωθεί μπροστά του. Μια είδηση για μια ανάγκη να αποτυπωθεί η δεδομένη κατάσταση της εκκλησίας τον είχε προβληματίσει. Όλα τα δεδομένα έπρεπε να τα περάσει από κόσκινο και να βγάλει μια σωσίβια λέμβο, που θα σώσει την σχέση εκκλησίας κράτους, πριν βουλιάξει στα άδυτα της παλαιάς εποχής για πάντα. Τα χέρια του κρατούσαν τους νόμους, που το κράτος θέσπισε για την εκκλησία και μια τα έγερνε πάνω μια κάτω σα να ήθελε με την κίνηση να ξεδιαλυθεί το χλωμό μπερδεμένο πεδίο μιας πολυκαιρισμένης συννεφιάς, αλλά τα χαρτιά, άψυχα ως ήταν δεν του έκαναν τη χάρη.

«Είστε ο κρατικός αναλυτής της κατάστασης;» Τον πλησίασε σκυμμένος ένας ιερέας. Το θετικό του νεύμα έδωσε παραπάνω από έναυσμα στον συνομιλητή του να ανοίξει τα χέρια και να ακουμπήσει τον νεαρό με τις παλάμες του στα δύο του μπράτσα: «Πάμε έχω τόσα να σου δείξω, θα ναι μακρύ αυτό το  ταξίδι».

Σωτηρες ή παρασιτα της ζωης σου;

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

0 σχόλια


"Ξεκίνησες το τέλος να διηγείσαι και την αρχή λησμόνησες να πεις. Φοβήθηκες τον δρόμο που περπάτησαν πολλοί , μα σκιάχτηκες και τον δικό σου δρόμο και βήμα μπρος να κάνεις δεν μπορείς και σκυφτός το τέλος για αρχή παρομοιάζεις. Μη! πόσες φορές για λάθος λόγο επιφορτώθηκες τη λέξη και τρομαγμένος ακολούθησες άλλο μονοπάτι για να μη νιώσεις την κόντρα και τη δίψα για θυμό. Μη! μια λέξη μισή που δεν προσδιορίζει ποιο είναι το σφάλμα σου, μα σε αποτρέπει απ' τα πάντα που θυμάσαι να έχεις στη ζωή σου ενδοιασμούς. Την πράξη δεν τόλμησες, τη λέξη σεβάστηκες και το σώμα σου κύρτωσες να υπακούσεις το μη! Το δικό τους μη! Και έτσι σε βρίσκω τώρα να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να αρνείσαι πως ταυτίζεσαι με αυτές τις λέξεις. Μα για πες μου πόσο κρυφά έχεις βάλει τον θησαυρό εαυτό σου, που καλά καλά και εσύ δε θυμάσαι αν υπάρχει; Και σε ρωτώ δε σου θυμίζει τίποτα το μη; Αυτό το μη; Ναι αυτό που σκέφτεσαι; Το μη τους!

ΤΙ ΤΟ ΧΕΙΡΙΣΤΟ; ΕΝΑΣ ΚΑΙΡΙΚΟΣ ΠΑΓΕΤΟΣ Η ΕΝΑΣ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

0 σχόλια



Πεταμένος στην άκρη ενός παράταιρου ονείρου του στέκεται με διπλωμένα τα πόδια να κοιτάζει τις νιφάδες που σκεπάζουν τις πολυφορεμένες κάλτσες, ίσως η φύση να ήθελε να τον επιβραβεύσει με ένα φυσικό μπάνιο, έξω από την άδικη καθημερινότητά του. Κανείς δεν τον κοιτούσε μα δεν τον ένοιαζε είχε τις νιφάδες να τον λούζουν τη θεία αγάπη κι αυτό του αρκούσε. Τέταρτη μέρα χιονιά κι ήταν Χριστούγεννα, τα δικά τους Χριστούγεννα με εκείνο το παλαιό ημερολόγιο, που με τα τέσσερα δάχτυλα του αριστερού του χεριού είχε γραπώσει από έναν δικό τους κι είχε βγει στην πόλη. Όχι για κάποιον λόγο, μα για να χαζέψει εκείνους, τους άλλους και τις περίεργες κινήσεις τους στο πλήθος. 

Μια όμορφη πόλη με τόση ασχήμια εσωτερική, τόση ψυχική θλίψη, που τον τρόμαζε ο κόσμος, τον τρόμαζε η τόση ελευθερία, τα τόσα "χαμόγελα" στους γύρω, τον φόβιζαν οι σκέψεις τους κι εκεί στον τοίχο ακουμπισμένος με συντροφιά τις νιφάδες, ένιωθε προστασία από το στερεοποιημένο νερό, που πάλευε να τον καλύψει από τα τόσα δήθεν γύρω του, την τόση λεγόμενη τελειότητά τους. Πέρασαν κάμποσα λεπτά να σαρώνουν τα μάτια του εκείνους, μα τίποτα δεν άλλαζε ουσιαστικά, τίποτα εκτός από το χιόνι, που είχε πλέον δώσει μια νόστιμη νότα τριγύρω του, μετατρέποντας όλα τα αμάξια σε κουραμπιεδάκια και όλα τα πεζοδρόμια σε λευκή σοκολάτα. Ήταν πλέον σίγουρος πως έπρεπε να βρει κάτι να γευματίσει, μέχρι ένα φως δυνατό να του κόψει την τόση πείνα του, αφήνοντας την περιέργεια του να πάρει τα σκήπτρα της ζωής του. Πλήσίασε.

Οικουμενικoς Πατριαρχης Γρηγόριος Ε' Μια μορφη της Επαναστασης του 1821

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

0 σχόλια


Εγώ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', βιαζόμενος από της Πόρτας, σας στέλλω αφοριστικά [...] Εσείς, όμως, να τα θεωρείτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου...». Τα μάτια του καρφωμένα στο χαρτί μήτε ήθελε να τα σηκώσει, είτε γιατί με άγρυπνο και επίμονο βλέμμα τον παρακολουθούσε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β', είτε γιατί με βάρος στην καρδιά έπλαθε τούτα τα λόγια. Ουδείς ποτέ δεν ήταν σε δυσχερέστερη θέση από κείνον σκεφτόταν, ουδείς ποτέ δεν αναγκαζόταν να αφορίσει τους επαναστάτες του Έθνους του, τους επαναστάτες της ελευθερίας... και με τέτοιες σκέψεις το κεφάλι του όλο και περισσότερο βούλιαζε, μα εκεί στον βούρκο των σκέψεων του μία φωτεινή ελπίδα ανέτειλε μέσα του, πως μονάχα ένα μούδιασμα θα προκαλούσε στους επαναστάτες και πως δε θα πτοούνταν ανασταλτικά με αυτόν τον άκυρο, όπως τον έγραφε αφορισμό για την επανάσταση. Σήκωσε το κεφάλι αργά και με διστακτικά τρεμάμενα χέρια παρέδωσε το έγγραφο για να παραδοθεί στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και η πένα έγραφε 23 Μαρτίου 1821. ήξερε ότι θα ερχόταν μία αρχή καινούρια στον ελληνισμό αλλά και ένα τέλος. Το δικό του το τέλος.

Αποκριες και εκκλησια! μια ιδιορρυθμη σχεση

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

0 σχόλια
                                                                  
Πίσω από τις μεταξένιες κουρτίνες των ανακτόρων, πίσω από τα άγουρα βλέμματα του λαού, πίσω ακόμα και από την αυγή της άνοιξης πλέκουν μια ιστορία, εκείνοι που η κλεψύδρα της ιστορίας της γης τους έχρισε συγγραφείς της. Ακόμα μια ιστορία για να καθορίσουν ακόμα μία πρακτική, ακόμα ένα ανθρώπινο έθιμο. Οι δείκτες του χρόνου δείχνουν 6η Οικουμενική Σύνοδος και τα βλέφαρά  ενός νεαρού άνδρα, που κοιτά τον ουρανό, κλείνουν αργά για να μεταφερθούν ψυχικά σε εκείνη την αίθουσα, εκείνο τον χρόνο, 692 μ.Χ. Βίωμα ή όραμα;

Πίσω από μια μαρμάρινη κολόνα με σφιγμένο το σώμα τους παρακολουθούσε. Ήταν εκεί και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και άλλοι περίπου 200 Επίσκοποι. Το ήξεραν, το γνώριζαν καλά πως βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα αρχαίο έθιμο, με μια συνήθεια, που είχε ενσωματωθεί στα πλαίσια της κοινωνικής δομής, ένα έθιμο όμως, που σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, αναπαρήγαγε ειδωλολατρικά έθιμα και αποσυντόνιζε την ηρεμία της κοινωνίας, την Αποκριά. Ο νεαρός άνδρας πίσω από την κολόνα με το δεξί του χέρι ακουμπισμένο στον τοίχο τα όσα υποστήριζαν άκουγε, για τα όσα συγκρούονταν έπαιρνε μες στης σιγής την σκέψη του θέση.

Ώσπου μια φωνή βροντερή από το τραπέζι ηχηρά είπε: “Δύο είναι οι λύσεις δια το αρχαιοδιονυσιακό έθιμο των Αποκριών και τις 2 θα συζητήσουμε και από τις 2 τη μία μονάχα καθολικά θα εφαρμόσουμε”. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν επάνω του, καθώς αυτός έβαζε δύναμη στα πόδια να σηκωθεί όρθιος, ώστε να γίνεται αντιληπτός από το σύσσωμο πλήθος, ακόμα και από τον κρυμμένο νεαρό άνδρα. Πριν καν το στόμα του εκφράσει τις σκέψεις του, οι συνομιλητές με βαβούρα τον παρότρυναν να μιλήσει.

oταν οι Καλλικαντζαροι γυρνανε στη βαση τους

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

0 σχόλια
Η πόρτα του χρόνου δεν κλείνει ποτέ στις καρδιές των ανθρώπων, που αγάπησαν. Η πόρτα του χρόνου μένει ανοιχτή για να θυμάσαι τις στιγμές εκείνες, που το μυαλό από άμυνα προσπαθεί μάταια να τις ξεχάσεις. Για κάποιους είναι απλά παραθύρι, για κάποιους πόρτα κάστρου τον Μεσαίωνα και για κάποιους, δηλαδή για τους πρωταγωνιστές τούτης της ιστορίας μας είναι διέξοδος, ναι είναι πόρτα διέξοδος από τη λογική τους και από ό,τι το μυαλό τους επιτάσσει. Μα ας χαμηλώσουμε τη φωνή μας, σστ γιατί σα να τους βλέπω να πλησιάζουν.

“Φέτος δεν κάναμε πολλά, φέτος τα κάνανε μόνοι τους, μονάχοι κατέστρεφαν τις γιορτινές τους μέρες”. Το κοντό σώμα ενός ασχημόμορφου πλάσματος, καλικάντζαρου, εμφανίστηκε στη γωνία ενός δρόμου όταν το φεγγάρι τους καλωσόριζε μισογεμάτο για το τελευταίο φετινό τους βράδυ στην πραγματικότητα του πάνω κόσμου.
“Είναι που και οι ίδιοι πια δεν πιστεύουν, δεν πιστεύουν στην αγάπη. Διώχνουν μακριά τις χαρμόσυνες στιγμές τους. Αλλά αυτό Μανδραγήρα έχει ένα καλό, αυξήθηκε το πελατολόγιο μας αρκετά, αν και δεν χρειάζονταν τη βοήθειά μας για να μουρτζουφλιάσουν στη γωνία του καναπέ τους, εμείς τους βάζαμε και άλλες τρικλοποδιές”. Τα κοντά του ποδαράκια πήδηξαν πάνω από κολονάκι γερτό στην άκρη του πεζοδρομίου και απτόητος περπατώντας συνέχισε: “Πού πάμε τώρα;”
“Στα καλύτερα” απάντησε ο Μανδραγήρας, ο οποίος προπορευόταν αρκετά. “Αύριο μας διώχνουν πάλι, καταφτάνει ο παπάς με την αγιαστούρα του και εμείς θα χαθούμε ξανά, οπότε ποιο είναι το καλύτερο πράγμα να κάνουμε τελευταίο βράδυ της ύπαρξής μας εδώ;”
“Όχι πάλι Μανδραγήρα, όχι και φέτος εκείνη η χρονομηχανή”.

γεννηση χριστου - εσυ με ποια ματια την βλεπεις;

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

0 σχόλια


“Ξυπνήστε, ξυπνήστε”. Η μητέρα πάνω από τα κεφάλια 2 μικρών παιδιών σκουντούσε τους ώμους τους να σηκωθούν, ήταν ειδική μέρα, ήταν γιορτινή μέρα, ήταν μέρα Χριστουγέννων. Ίσα που πρόλαβε το ένα να τραβήξει την κουβέρτα να ξανασκεπαστεί όταν το δεύτερο του την ξαναέβγαλε από πάνω του. “Δεν ακούς τι είπε η μαμά; Κουφό είσαι; Είναι ειδική μέλα, είναι μέλα Χιστουγέννων. Σήκω!” Αυτό ήδη σηκωμένο, που ήταν και το μικρότερο, με το ένα μπατζάκι φορεμένο το καλό παντελόνι και με το άλλο μπατζάκι του να φοράει την πιτζάμα έσπρωχνε τον μεγάλο αδερφό του να ξυπνήσει, ο οποίος αντιστεκόταν σθεναρά στο πολύ πρωινό ξύπνημα. “Σε 20 λεπτά πρέπει να 'μαστε έξω από το σπίτι, για να βλέπω τα αγόρια μου να ετοιμάζονται!” επενέβη η μαμά, ενώ δεχόταν μια μεγάλη αγκαλιά από το ημίγυμνο μικρό αγοράκι της. “Αυτά είναι βλακείες” συμπλήρωσε το μεγάλο και συνέχισε “Αφήστε με να κοιμηθώ και γυρίστε τον κόσμο δε με νοιάζει”. Η μαμά του σούφρωσε τα χείλη της, το πλησίασε και του έπιασε το χέρι, που ίσα ίσα ξεπρόβαλε από την κουβέρτα. “Η εκκλησία παιδί μου δεν είναι όλος ο κόσμος, είναι ένας τόπος προσευχής για τον Χριστούλη μας, που σήμερα γεννάται και όλα τα παιδάκια πάνε να χαρούν τα γενέθλιά του. Εσύ δε θες να τα χαρείς;”

Τι κι αν δε φαινονται εξω; Ζωντανεψε τα Χριστουγεννα μεσα σου!

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

0 σχόλια



Λένε ότι κάθε χρόνο υπάρχει μια εποχή, όπου τα χαμόγελα ανθίζουν και μεταδίδονται, μια εποχή όπου η κρίση, οι οικονομίες και η μιζέρια εξαφανίζονται κάτω από το πέπλο της αγάπης και της ατμόσφαιρας... Αυτή η εποχή λένε ότι έφτασε! Και εσύ , πες μου, θα κοιτάς για πολλή ώρα ακόμα τα απλωμένα στο γραφείο σου χαρτιά, για πόσο ακόμα, πες μου, θα κάτσεις στη δουλειά σου; Και, όχι, μη μου λες ότι είμαι ρομαντική, φαντασιόπληκτη και εκτός χρόνου και τόπου, γιατί πολύ καλά το ξέρεις πως αν πιστέψεις ότι γίνεται, μέσα σου θα αναθερμανθεί, θα φωτίσει και θα ζωντανέψει το κλίμα των γιορτών γύρω σου... Αρκεί το μυαλό σου να οδηγήσεις σε αυτές τις σκέψεις.

Τι λέει ο Σαμαράς; Τι προβλέπει ο ΕΝΦΙΑ; Πού θα κινείται ο νέος ΚΠολΔ; Θα βγει τελικά Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Σκέψεις, βασανισμοί, άγχη και καταστάσεις, που αρρωσταίνουν το σώμα και την ψυχή σου... Κάνε μου μια χάρη για δυο βδομάδες μόνο γράψε όλες τις ανησυχίες σε ένα χαρτί, πάρε με το τυχερό σου χέρι ένα κουτί και με ένα λουκέτο κλείδωσέ τες μέσα. Απελευθέρωσε τον εαυτό σου και ώθησέ τον να χαρεί τις γιορτές όσο ποτέ, όσο σου επιτρέπει η καθημερινότητά σου, όσο μπορείς. Μπορεί όλα να σου δείχνουν το μαύρο μονοπάτι, αλλά σκέψου ότι τα δικά σου μάτια βλέπουν το χρώμα.

Τι κι αν μείνεις στην πόλη;  Απόλαυσε τις βόλτες σου, άφησε όχι μόνο τις σκοτούρες σου για λίγο, αλλά βοηθήτε και άλλα άτομα να αποβάλουν τις δικές τους. Ναι ναι αν θες και μπορείς να συμμετάσχεις και στα λεγόμενα φιλανθρωπικά μπαζάρ. Υπάρχουν εκδηλώσεις, υπάρχει το κλίμα, όταν κι εσύ το διακρίνεις, όλα μέσα σου θα αλλάξουν... Μα για να σε βοηθήσουμε ιδού, σου παρουσιάζουμε επακριβώς το Χριστουγεννιάτικο εορταστικό πρόγραμμα της πρωτεύουσάς μας και έναν οδηγό για βόλτες με κλίμα φιλανθρωπίας και αλληλοβοήθειας.

Αμφιπολη: Μια αρχαιολογικη ανακαλυψη ή μια πολιτικη βομβα;

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

0 σχόλια
                        
         
        

       Αμφίπολη: ένα μέρος, μια ιστορία, χιλιάδες ερμηνείες. Ποιος δεν απόρησε για το μυστικό της, ποιος δεν ασχολήθηκε με τον νεκρό της; Ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα παρατηρεί με τα μάτια καθηλωμένα στον επιβλητικό τύμβο τα καινούρια ευρήματα, τις νέες εξελίξεις γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο. Όσα μυστικά δε θέλησαν να αντικρίσουν το φως της μέρας και κρύβονταν χιλιάδες χρόνια κάτω από τα μάτια μας χαιρετίζουν τον σύγχρονο κόσμο, προκαλώντας αναταραχές. Οι φήμες οργιάζουν, τα ενδεχόμενα πληθαίνουν και το μυστικό είναι μόνο ένα. Ένα μυστικό που προκαλεί ισχυρή σεισμική δόνηση, ακόμα και στο πολιτικό ευρωπαϊκό στερέωμα.  

          Αν σ' αρέσει η παραφιλολογία βρίσκεσαι στο κατάλληλο θέμα προς διερεύνηση. Από την Ρωξάνη μέχρι την Κλεοπάτρα και από τον Αλέξανδρο Δ' μέχρι και τον Μέγα Αλέξανδρο. Ναι καλά ακούσατε. Και κάπως έτσι δημιουργείται ο πολιτικός τυφώνας. Τι γίνεται αν αποκαλυφθεί ότι σε αυτόν τον χώρο όπου βρίσκονται πολλοί τάφοι, όπως επιβεβαιώνουν οι αρχαιολόγοι, ανακαλυπτόταν με DNA των οστών η ταυτοποίηση του μεγάλου αυτού ηγέτη; Ποια τα Σκόπια μετά από αυτό; 

                                 


Πυραμιδες και Εξωγηινοι, και Γυνη τριτο μυστηριο;

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

1 σχόλια
 

         "Ουδέν εστι θηρίον γυναικός αμαχώτερον" ( δεν υπάρχει θηρίο πιο δύσκολο να πολεμήσεις από τη γυναίκα), Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ. Και τις κοιτάς καθισμένος στο μετρό στην αποβάθρα, τη μία δεξιά και μία αριστερά, η κάθε μία με τις ασχολίες της και αναρρωτιέσαι τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του αυτό το κεφάλι; Και σηκώνεσαι για να επιβιβαστείς και τις βλέπεις με βλέμμα χαμένο να επιβιβάζονται μαζί σου... Τι ύφος, τι βαθυστόχαστες σκέψεις κάνουν και τι αναζητούν...Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες, όμορφες, κοντές, ψηλές, αδύνατες, μελαχρινές, ξανθιές.... Η Μίνι, η Νταίζη, η Χάιντι, η Ραπουνζέλ και η Jessica Rabbit... Όλες τόσο γνωστές, τόσο αγαπητές, μα και τόσο ίδιες; Τι τελικά είναι μεγαλύτερο μυστήριο, ο τάφος της Αμφίπολης ή μια γυναικεία ψυχολογία; 

             Μια ζωή παλεύουν να ταυτιστούν με τα παραμύθια κι εσύ ακόμα ψάχνεις τι αναζητούν; Τι; Παραμύθια; Καλύτερα να το ξανακοιτάξεις αυτό. Ποτέ δεν προτάσσεις παραμύθια γιατί όταν εκείνη το καταλάβει ότι ελλείπει το στοιχείο πραγματικότητος, η ζωή σου θα γίνει νυχτερινός εφιάλτης χωρίς την πιθανότητα να τσιμπηθείς για να τελειώσει...  Και θα ρωτήσεις... Τότε τι παραμύθια μου ξεστομίζεις πως επιθυμούν; Ας το δούμε μαζί λιγάκι σφαιρικά... 

ενα βραδυ μαζι της, στο μουσειο...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

0 σχόλια


   "Πες μου ποια η πιθανότητα να ζήσω μακριά από αυτό; Πες μου πώς μπορώ να μαι τόσο μακριά από αυτό; Πες μου τι, τι θα κάνω από εδώ , ξέροντας ότι γίνεται κάτι τέτοιο εκεί; Πες μου, σου λέω, πες μου έστω κάτι.... Μη μένεις άλλο σιωπηλός δεν το αντέχω. Δε μ' ακούς; Σου μιλάω δε μ' ακούς;" Καθηλωμένη στη θέση της κοιτούσε ευθεία μπροστά, με το αριστερό της πόδι λυγισμένο, δε γοητευόταν πια από τα βλέμματα του κόσμου, την είχε κουράσει όλο αυτό πολύ καιρό τώρα, αλλά σαν να ξεπέρασε τα όρια πια, σαν να ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής, σαν να απογειώθηκε η πίκρα και να προσγειώθηκε η ελπίδα, τόσο χαμηλά, όσο ακόμα και ο Άδης θα φαινόταν ψηλότερα. Δεν κουνιόταν, μήτε μιλούσε, μήτε τα πόδια τους κουνούσε, απλά σκεφτόταν φωναχτά και περίμενε νοσταλγικά να σβήσουν για ακόμα μια μέρα τα φώτα. Αλλά δεν ήξερε ότι αυτή τη φορά ήμουν κι εγώ εκεί... Είχε επισκέπτες....

ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ, ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΙΑΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΕΝΟΣ ΑΛΥΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΑΣΚΗΤΑΡΙΑ.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

0 σχόλια


            - "Περπάτα. Μη διστάζεις. Προχώρα. Τι κόβεις τον βηματισμό;" Το πρόσωπό του τρομαγμένο κοιτούσε πίσω του. Τέντωσε το δεξί του χέρι και έσπρωξε τον μπροστινό του, που μήτε μιλιά έβγαζε μήτε ιδρώτα. Παγωμένος έσερνε ένα καρότσι υλικά και υπάκουε, απλά υπάκουε. "Πιο γρήγορα, πιο γοργά, μπορείς! Θα μας φτάσουν, δεν καταλαβαίνεις. Σε λίγο ξημερώνει και θα μας προδώσει το φως".

               Ο ήλιος ίσα που ξεπρόβαλε από την άκρη του πελάγους όταν έφτασαν μπροστά από τη μύτη ενός βουνού. Ανακουφισμένοι έκατσαν στην άκρη του κύματος και αγναντεύοντας λιγάκι την ανατολή σχεδίαζαν την ανάβασή τους. Πώς θα ήταν καλύτερο, πιο βολικό, λιγότερο επίπονο με τόσα υλικά, που κουβαλούσαν. Δεν ήταν από τούτο τον τόπο ούτε πολλοί, μονάχα πέντε, μα ήταν αρκετοί να μοιραστούν το βάρος. Ο γηραιότερος έφτιαχνε με  τις πέτρες σπίτια και άρχισε να διηγείται μια ιστορία στους υπόλοιπους. Θα περίμεναν λίγο ακόμα να ξεκουραστούν κι έπειτα θα έπαιρναν το δρομάρι για τα απάτητα χώματα του βουνού μπροστά τους. Ήταν μακρύς ο δρόμος από τον Μονόλιθο και ο Άη Γιάννης ήταν βοηθός τους, πίστευαν κι έλεγαν κι έπαιρναν θάρρος.



           Μήτε μια ώρα δεν πρόλαβαν να μετρήσουν οι δείκτες, όταν μία δάδα αναμμένη πλησίαζε προς το μέρος τους. "Ποιος είναι εκεί;" Τσίριξε ο ένας, μα ο διπλανός του, του βούλωσε το στόμα. "-Πέτρο, σστ" ψιθύρισε και με απαλές κινήσεις έκανε νεύμα στους άλλους να ετοιμαστούν. Είχε φτάσει η ώρα, η ώρα της ανάβασης. Έπιασαν με μια κίνηση όσα υλικά μπορούσαν, κάποια πετάχτγτηκαν στην άμμο, κάποια διασκορπίστηκαν, μα δε γύρισαν να τα μαζέψουν. Με έναν ταχύ βηματισμό κρύφτηκαν στο βουνό.

ενας κοσμος αντοχων, ανθρωπων σθενος. ξενος κοσμος γνωστικος...

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

0 σχόλια
 





         Στεκόταν στην άκρη του δρόμου και περίμενε να φανεί. Ποιος ξέρει το τι ποιος ξέρει το πότε.... Τα χέρια του μονάχα σφιγμένα σαν γροθιές τον προδίδαν. Δεν ήταν ο ίδιος και ποτέ ξανά δε θα ήταν. Το ήξερε... Για ένα λεπτό τα μάτια του χάθηκαν στο τέλος του δρόμου. Κανείς δε θα τον ενοχλούσε πια, κανένα δε θα άφηνε. Ήταν αποφασισμένος.

        Ένα μικρο κοριτσάκι με μαγουλάκια ροζ σα να κυλιόταν με τς ώρες μες στο χιόνι, τον κοίταζε μες στα μάτια και του έδειχνε το μικρο ποτήρι, που είχε να ζητά λεφτά στον δρόμο. Για λίγο έφευγε και μετά πάλι γυρνούσε προς το μέρος του. Εκνευρίστηκε αυτός. Γύρισε επιδεικτικά προς την άλλη και το αγνόησε. Μα σαν η περίσταση το θέλει..... τον πλησίασε σχεδόν διστακτικά σχεδόν με θράσος! 

Κοσμος θαυματων...

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

0 σχόλια


    "Μάζεψε τα πράγματα σου, πάμε Μαλαισία, σε 2 ώρες φεύγει το αεροπλάνο...Κάνε γρήγορα." Το χέρι της ακούμπησε κάτι ψιλά στη γωνία του τραπεζιού, ήταν δεν ήταν στο σύνολο 2 ευρώ και χάθηκε γοργά στο τέλος του λευκού διαδρόμου.
     "Μα, μα.... κανόνισα με τα παιδιά το βράδυ και τους υποσχέθηκα να παραγγείλουμε κρεατικά... Απαπα δε γίνεται, έχω κλείσει και το catering. Έχω προπληρώσει...." Το βλέμμα της καρφώθηκε στα ψιλά, που μετά βίας κρατιόνταν ανέπαφα στο κεκλιμένο επίπεδο του τραπεζιού, τα άρπαξε και έριξε ένα απαξιωτικό ύφος προς τη μεριά, που κατευθύνθηκε η μητέρα της. Το στόμα της άνοιξε για να εκφράσει τα αισθήματά της, μα το χτύπημα του κουδουνιού την εμπόδισε να βγάλει φωνή. "τώρα, τώρα" μονολόγησε. Δυο μικρά πλασματάκια, που ίσα ίσα φαίνονταν απ' το ματάκι της πόρτας εισήλθαν στο κατώφλι της, γεμάτα χαρά, τα κάλαντα να τους πουν. Τα πρόσωπά τους σχεδόν την παρακαλούσαν να μοιραστεί μαζί τους το δίευρω, που μόλις μάζεψε από το τραπέζι. Έχωσε το χέρι της στην τσέπη, που είχε τα κέρματα, έβγαλε 2 από αυτά και τα πέταξε κάτω επιδεικτικά. "Πιάστε τα" διέταξε και μετά, μπορείτε να φύγετε. Εκείνα έσκυψαν και καθώς απομακρύνονταν με την όπισθεν, υποκλίθηκαν, γύρισαν απ' την άλλη, η πλάτη τους έβγαλε φτερά, τα μαλλιά τους μάκρυναν και με ένα δυνατό τίναγμα των φτερών τους, έβγαλαν από το μικρό κορίτσι την ψυχική του μιζέρια και επανέφεραν την παιδική αθωότητα......

Μονοπολη ξερετε. Ποσο κοστιζει ο Εθνικος μας Υμνος;

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

0 σχόλια


      Και είναι εκείνη η στιγμή, που πιστεύεις πως τα 'χεις δει όλα, πως έχεις ακούσει τα πάντα, πως έχεις μιλήσει για την κάθε μηδαμινή πιθανότητα, σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή τη χώρα, στην πατρίδα σου.. Μα δε σας έχω πει να μη βάζετε ποτέ ένα τέλμα, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της πνοής σας; Την έβαλαν να πληρώνει δάνεια, να φορολογεί οικτρά, να απολύει κόσμο, να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, τις συντάξεις, τις απολαβές, το βιοτικό επίπεδο, τις αξίες.. αλλά μέχρι πού;! 
      Φαίνεται ότι κανείς δεν το ξέρει τελικά τον πάτο εκεινου του τεράστιου πηγαδιού, που χαριστικά μας το ονόμασαν "κρίση". Και θα μου πείτε, πάλι αερολογίες, λόγια του τίποτα και του πουθενά, συζητήσεις, που απλά κατηγορούν τις πράξεις των νομίμων εκπροσώπων μας και μπλα μπλα μπλα, ατέρμονες κουβέντες του χάους και του μηδενός. Όχι δεν γράφω για το γνωστό γενικό παιχνιδάκι του "βγάλτα απλώς από μέσα σου, κοιτώντας τον καναπέ σου". Μια είδηση μεταφέρω, απλώς. 
            Όταν μας είχε πρωτό-επισκεφτεί ο τυφώνας κρίση, όχι δεν πιάσαμε τα ραβδιά να κάνουμε κανένα ξόρκι προστασίας. Με το καπέλο του μάγου περήφανοι, ακόμα, ατενίζαμε τις ειδήσεις, που άρχισαν να ξεπηδούν απ' τους υπονόμους, τις παραφιλολογίες του στυλ "ΠΩΛΕΙΤΑΙ η Ελλάς". Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα ανέκδοτα, διάφορα μαύρα Αγγλικά αστεία , σίγουρα θυμάστε και φτάσαμε σε κάτι τραγικές διαδικτυακές δημοσκοπήσεις: "Αν ζούσε ο Ωνάσης ποιο νησί της Μεσογείου πιστεύετε ότι θα έπαιρνε;" ή στις περίφημες εξωτερικές αποστολές ταλαντούχων δημοσιογράφων με ερωτήσεις "Αν είχατε τα λεφτά, ποιο νησί θα θέλατε να αγοράσετε;". Μέχρι και reality γίναμε στην Αγγλία: "Γίνε και εσύ Έλληνας για ένα διάστημα". Πολύ λίγοι ασχολήθηκαν σοβαρά με το ζήτημα και ακόμα λιγότεροι πίστεψαν ότι θα εξαγοραστεί η χώρα. Εσείς; Τώρα; Τι πιστεύετε;
          Πούλησαν τα δικαιώματα του Εθνικού Ύμνου της Ελλάδας στην ιαπωνική εταιρεία διαχείρισης και διανομής μουσικής IODA, που τώρα ονομάζεται ORCHARD. Ναι ναι όπως διαβάσατε, ο Εθνικός μας Ύμνος, σε στίχους Διονύσιος Σολωμός και μελοποίηση Νικόλαος Μάντζαρος, θα γίνει μια μελωδική επιτυχία σαν αυτές των MAD, θα προσπαθήσει τουλάχιστον. Τι να ευχηθούμε; Καλή επιτυχία; Αλλά σας βλέπω απορημένους. Για να δούμε αν μπορεί να γίνει λιγάκι πιο ξεκάθαρο.

η Σοφια, μια σκια στη ζωη του σπουδαιου ανδρα;

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

0 σχόλια












"Κουράστηκαν τα λόγια τα μεγάλα να βγαίνουν απ' το στόμα σου και επέλεξαν να ζουν στον ουρανίσκο σου" μου είπες, κοιτώντας με πάντα με αυτό το απαξιωτικό σου βλέμμα. Εκείνο το ύφος, που πάντα με πληγώνει τόσο , πως δήθεν τάχα όλα τα κάνω λάθος... Σε κοίταξα, θυμάμαι, για λίγα δευτερόλεπτα, αφού μου γύρισες την πλάτη. Πάντα ήθελα να είμαι αυτό, που πάντα ονειρευόσουν για μένα , αλλά να σου πω κάτι; Δεν ήμουν τελικά πλασμένη για αυτό. Λυπάμαι. Σε είδα να απομακρύνεσαι απ' των ματιών μου την όψη, να χάνεσαι με το τέλος του γραπτού κι έπειτα έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα. Ό,τι ήθελα πιο πολύ, ό, τι είχα περισσότερο ανάγκη. Δεν είναι πως δε μου 'χες ξαναπεί παρόμοια λόγια , μα είναι πως πια τα αυτιά μου αντιδράνε μόνο, το μυαλό τα κατατάσσει κατ' ευθείαν στα "αναγνωσμένα". Και με αυτή την σκέψη, το σύστημα βγήκε σε κατάσταση αναμονής και παραδόθηκε στο Μορφέα. Σε μια αναμονή για κάτι, ποιος γνωρίζει το πότε..

απο 1/12/2010